00:23 Wyprzedaż ekshibicjonistki
Jestem ekshibicjonistką.
Emocjonalną.
Dlatego dziś urządzam wyprzedaż. Ot, proszę!
(Płaszcz grzecznie wisi w szafie, kapelusza nie posiadam, nagość mi niestraszna, nawet ta internetowa. Tylko… tylko jedno mnie trapi, gdzie, do diaska, się pogubiłam? Ekshibicjonizm, ok, w porządku, całkiem przyjemna sprawa. Tu coś o sobie powiem – jak grzeczne dziecko pierwszego dnia w szkole – tam się przywitam, tutaj coś dodam, o czymś więcej zdradzę.
I nagle, nagle się okazuje, że jam w trzech wymiarach: mojszym, ichszym i niczyim, czyli wszystkich. Mojsze jest dziecię skromne, niewiele o sobie powie, zignoruje pytanie, zbyje żartem, ominie meandry rozmowy. Ichsze jest popularne dziecię, tu się udzieli, tam coś doda, gdzie indziej debatę utoczy i aż do krwi będzie bronić, coby nikt nie zboczył ze świętej rozmowy. A czyje jest niczyje? Wszystkich – niechciane, nieukochane, nieskom(plem)entowane.
Niczyje czyli gorzkie?
Niczyje, bo niechciane – czy niczyje, bo nie-pierwsze?)
Tak więc postanowione: wyprzedaż! Co zbędne, oddaję, co niechciane, sprzedam. Oferta promocyjna, tylko od dzisiaj do końca świata.
Sprzedam ekshibicjonizm egzystencjalny, emocjonalny oddam darmo.
Skontaktować się proszę z moją niczyją.
Sprzedaję supertanio bagaż egzystencjalny, proszę, niech ci się dzielnie przysłuży: walcz z wiatrakami i ludzką obojętnością, wojuj ze słowami i cudzymi gdybaniami, komplikuj, igraj, baw się, nigdy nie odpoczywaj.
(I pozwól, kochane niczyje, patrząc w niebo, widzieć tylko niebo.)
Proszę, masz, oddaję bagaż emocjonalny: zachłyśnij się nim niczym świeżym ziarnem, upijaj się niczym najlepszym winem, utop się w emocjonalnym morzu, już nie moim – twoim.
(I ukołysz, kochane niczyje, do snu pięknego, nieskrępowanego urokiem nocy.)
