Emocjonalną.

Dlatego dziś urządzam wyprzedaż. Ot, proszę!

(Płaszcz grzecznie wisi w szafie, kapelusza nie posiadam, nagość mi niestraszna, nawet ta internetowa. Tylko… tylko jedno mnie trapi, gdzie, do diaska, się pogubiłam? Ekshibicjonizm, ok, w porządku, całkiem przyjemna sprawa. Tu coś o sobie powiem – jak grzeczne dziecko pierwszego dnia w szkole – tam się przywitam, tutaj coś dodam, o czymś więcej zdradzę.

I nagle, nagle się okazuje, że jam w trzech wymiarach: mojszym, ichszym i niczyim, czyli wszystkich.  Mojsze jest dziecię skromne, niewiele o sobie powie, zignoruje pytanie, zbyje żartem, ominie meandry rozmowy. Ichsze jest popularne dziecię, tu się udzieli, tam coś doda, gdzie indziej debatę utoczy i aż do krwi będzie bronić, coby nikt nie zboczył ze świętej rozmowy. A czyje jest niczyje? Wszystkich – niechciane, nieukochane, nieskom(plem)entowane.

Niczyje czyli gorzkie?

Niczyje, bo niechciane – czy niczyje, bo nie-pierwsze?)

Tak więc postanowione: wyprzedaż! Co zbędne, oddaję, co niechciane, sprzedam.  Oferta promocyjna, tylko od dzisiaj do końca świata.

Sprzedam ekshibicjonizm egzystencjalny, emocjonalny oddam darmo.
Skontaktować się proszę z moją niczyją.

Sprzedaję supertanio bagaż egzystencjalny, proszę, niech ci się dzielnie przysłuży: walcz z wiatrakami i ludzką obojętnością, wojuj ze słowami i cudzymi gdybaniami, komplikuj, igraj, baw się, nigdy nie odpoczywaj.
(I pozwól, kochane niczyje, patrząc w niebo, widzieć tylko niebo.)

Proszę, masz, oddaję bagaż emocjonalny: zachłyśnij się nim niczym świeżym ziarnem, upijaj się niczym najlepszym winem, utop się w emocjonalnym morzu, już nie moim – twoim.
(I ukołysz, kochane niczyje, do snu pięknego, nieskrępowanego urokiem nocy.)

A kiedy się skończy czas, czy zapamiętasz ten ból tamtych dni, wspomnień, o których najchętniej wolałbyś zapomnieć?

Niewiele jest rzeczy, które przetrwają czas, oprą się jego stalowemu uściskowi, uciekną spod jarzma szarości. Bo wszystkie wspomnienia kończą w kolorze sepii, umierają jak drzewa, stare, nikomu nie potrzebne. I nic nie dzieje się bez przyczyny, nawet zapominanie.

A gdy odejdzie już ból, będziesz pamiętał?

Ogień tamtych chwil, te spalające serce uczucia, emocje – tak ludzie emocje – czy wybierzesz ich śmierć? Czy naprawdę chcesz, by czas leczył rany? Dać się oszukać codzienności, zapomnieć o półcieniach, odepchnąć przeszłość… to takie łatwe. Zbyt ludzkie.
A ja chcę, żebyś pamiętał…

Ten ból, gdy odchodzi bliska osoba, spojrzenie strzeżone, nagły uścisk serca – prawie jakby spotkały się wasze cierpienia. Chcę Ciebie, pragnę Twego bólu i żalu, żądam abyś pamiętał, chciał pamiętać. Nie ślepnij nagle, nie udawaj idioty, nie żyj wspomnieniami, żyj życiem, tym bólem.

Cierp, trwaj na przekór, pamiętaj! I żyj, do cholery, żyj!

Gdybym mogła, dodałabym tu5, tu6, n-miejsc, w których powinnam mieć czas być. Ale nie mogę, nie zdołam, głupia doba. I chciałabym mieć więcej, zdołać zrobić więcej, wpasować się w kolejne chwile, podołać czemuś więcej niż teraz. Niestety, ograniczona czasem, miejscem, dojazdem, zdrowiem, pokonana, podążam za tym, co trzeba, od czego nie ma ucieczki. Nie ma wymówek, gdy są obowiązki. Nie ma chwil wolnych, gdy trzeba. Nie ma ucieczki, gdy mus. Obowiązek musi być… czy jakoś tak.

I już nic nie wiem, niczego nie żądam, niczego już nie pragnę. Trwam – a to i tak za dużo.

Zdążam w świecie, w którym trwać muszę. W świecie, w którym chcę być, już nie zdołam, przynajmniej na razie, nie do końca miesiąca. Wybaczcie, ale życie ma niezłomne wymagania, gorzkie i twarde prawa. Żadnych wyjść awaryjnych, żadnych wolnych chwil…

Ale przetrwam!

35 razy może

14 razy chyba

7 razy na pewno

5 razy tak słyszałam

4 razy nie jestem pewna

4 razy z pewnością

3 razy zdecydowanie

1 raz tak mi się wydaje

1 raz a wiesz, że nie wiem.

Czyżby pewność była wartością deficytową, a wiedza kosztowała więcej niż jesteśmy gotowi za nią dać? A może po prostu jesteśmy tchórzami, wolimy się asekurować słowami, zasłaniać chyba, może, bo tak nam wygodniej.

Być może ta niepewność to dobra sprawa. O, widzicie, być może

Ale życie ma swoją cenę, choć może jeszcze jej nie znam. Zapewne już niedługo ktoś zapuka i wystawi rachunek za chwile bezcenne, bezpowrotnie stracone. Uśmiechając się sardonicznie, będzie obserwował jak się miotam, szukając wyjścia.

Nikt nie zważy na wadze chwil i nie przyklei im metki. Nie postawią na półce i powiedzą: wybierz sobie. Nie, żyje jest bardziej perfidne. Da się bawić, hulać dusza, tańce, zabawy, swawole… a później w niedzielny poranek walnie prosto w nerki i nim się spostrzeżesz, zostaniesz pobity. Pokonany. Zniszczony.

Tak bezbronny, odsłonięty na ciosy.

I choć będziesz walczyć, utrzymywać się nad powierzchnią, stojąc na palcach, rzęsach, nogach – i tak nic ci to nie da. Ktoś musi przegrać… a życie – byt niestniejący – musi zwyciężyć.

Bywa.

Obraz zaćmiewa Twój uśmiech. Bywa.

Nieważne, nieważne co dzień, nieważne jutro, nieważne wczoraj… żyjąc, upajaj się życiem, umierając, upijaj się śmiercią.

Wino nigdy nie było czerwieńsze. Usta nigdy nie skłamały tyle. Ramiona nigdy nie poniosły ciężaru świata. I mając te całe umieranie na raty w ramionach, żyj ze mną i uśmiechnij się, gdy śmierć zatrzepocze szatą.  Prześlij jej całusa i powiedz, że tęsknię.

Żyłeś? Więc warto umierać.

Trzeba iść dalej. Widocznie ich czas przeminął, nie było im pisane zagościć w naszym życiu na stałe. Uśmiechnijmy się do nich, to nie ich wina, że są tacy a nie inni – może gdyby byli inni, nigdy nie wyciągnęlibyśmy do nich dłoni wtedy, pierwszy raz. Życie to ciągłe zmiany, oni już nie należą do nas.

My nie jesteśmy już ich.

Najpiękniejsze są chwile, gdy odkrywamy, że niektórzy zostaną dłużej niż inni… a nieliczni zostaną aż do końca i gdy przyjdzie czas, to oni będą zbierać wspomnienia i uśmiechać się przez łzy.

Skarbem są ci, którzy dorastają razem z nami… ci, których doganiamy… ci, z którymi idziemy ramię w ramię… ci, co będą i podeprą mimo rozłąki. Odległość, czas o niczym nie przesądza, tylko to tylko ludzie serca podejmują decyzję.

Wystarczy się rozejrzeć i próbować ciągle od nowa.  Tak wygodnie być ślepym na kogoś, kto nie odejdzie. A oni są obok, siedzą w ławce pod oknem i patrzą za okno, mijamy ich w autobusie, śmiejemy się z ich żartów – i zapominamy o ich istnieniu, zanim zaczną żyć w nas.

Dajmy tym ludziom szansę zostać z nami, tak długo jak będą chcieli. Warto… nawet jeśli później to boli jak diabli.

uśmiech na co dzień całus na noc
śniadanie do łóżka płatkami róż
wyśnione niebo
kolejna marchewka podarowana słowami
oparty o ścianę w przedpokoju kawałek drewna
użyty od święta smutny spanielsko
kłótnia od czasu do czasu
doprawi cząbrem nieco smak dnia banalnego
a uśmiech przyjaciół błyskiem w oczach da sygnał
jest szczęśliwa

z tym złodziejem nikt nie wygra
przemija
ucieka w milczeniu
nie przejmując się świergotem ptaków za oknem
koleina po koleinie kręci się koło
coraz częściej słońce świeci za słabo
patrzy w twą twarz spokojną jak zawsze
kamienne spojrzenie gargulca
rechotem przypomina o śladach
czerwieni zadrapanych tipsem
przypadkiem
zapomina

biuro informacji wszelakich zamknięte
od chwili otwarcia cztery zasuwy na drewnie
rysa po rysie zdrapane milczenie
naga ściana bezwstydem swym rani
krwią poznaczone paznokcie
obdrapane kolana zmęczone kolejną wspinaczką
z góry skazaną na klęskę
dryfują na łodzi
biała chusteczka zwilżona słoną wodą
opada w głąb toni powoli powoli się zniża
już nie walczy

niespalone listy poniewierają się po szufladzie
wyjęte ukradkiem cichutko przejrzane
gorące uczucie pierwszej miłości
prolog do wstępu o tej jednej jedynej
co nie nadchodzi – bo nadejść nie może
bajki o księżniczkach rzadko się sprawdzają
przygniecione tym co na co dzień
z uśmiechem tęsknoty gładzi nieśpiesznie kartki
ostatnia pieszczota
za pięć dwunasta bije już zegar
matką żoną być droga jedyna

w program wbudowane zażalenia proszę
kierować na prawo
na lewo wielkie słowa igrają z uśmieszkiem
przyczajonym w kąciku
uśmiecha się słabo
w ostatnim świadomym odruchu
bezwarunkowym
pod zamkniętymi powiekami
kochana
znaczy w końcu szczęśliwa?

Człowiekiem być znaczy poświęcać się dla innych, szukać celu obok, a nie w sobie, definiować swoje istnienie przez cudzy pryzmat.

Paradoks?

Człowiekiem można być tylko, jeśli porównuje się z drugą istotą. Napotykając  formę tak podobną do nas samych, że różnice się zacierają, zaczynamy realizować wizję bycia człowiekiem. Zachowujemy się jak człowiek, bo tego oczekuje od nas napotkana jednostka osobnicza. Hasło: „człowiek” oznacza, że przyjmujesz określony sposób definiowania rzeczywistości. Sposób, który wtłacza się do młodych umysłów od najwcześniejszych lat istnienia. Bycie częścią społeczeństwa, określania się w jej ramach – i buntowanie się przeciwko nim – to wszystko już w preludium określa wszystko, co zawiera się w „byciu człowiekiem”.

Człowiek znaczy kopista?

W ścisłym ujęciu świata ważniejszym układem jest obserwator niż obiekt obserwowany. I dopiero fakt współistnienia umożliwi zaistnienie układu. Obserwator i obserwowany, nie da się od tego uciec.

Kiedyś wydawało mi się, że jedyną cnotą na tyle cenną, żeby o nią walczyć jest oryginalność. Dziś odkrywam, że człowiek od najmłodszych lat przywłaszcza sobie otoczenie, tylko po to, żeby móc istnieć w społeczeństwie. Obserwuje i adaptuje się, udaje i kopiuje, póki wszystko inne się nie zatrze.

Tylko jednostkom udaje się uciec od jedynego, słusznego modelu postępowania. A później nazywa się geniuszami albo szaleńcami.